Portret Paulo Scotta autorstwa Renato Parada AltaRes

Paulo
Scott

Paulo
Scott

Urodził się w Porto Alegre (RS), obecnie mieszka w São Paulo (SP). Autor   dziewięciu tomów poezji – do najnowszych należą: Sanduíche de Anzóis (Rio de Janeiro, Alfaguara, 2025), Luz dos monstros (São Paulo, Aboio, 2022), Se o mundo é redondo e outros poemas (Lizbona, Gato Bravo, 2020), Garopaba Monstro Tubarão (São Paulo, Selo Demônio       Negro, 2019) oraz nagrodzony przez Stowarzyszenie Krytyków Sztuki w São Paulo (nagroda APCA 2014) tom Mesmo sem dinheiro comprei um esqueite novo (São Paulo, Companhia das   Letras, 2014). W jego dorobku znajduje się również sześć książek prozatorskich. Są wśród nich: zbiór opowiadań Ainda orangotangos (Porto Alegre, Livros do Mal, 2003; wznowienie Rio de Janeiro, Editora Bertrand Brasil, 2007), na podstawie którego Gustavo Spolidoro wyreżyserował pełnometrażowy film nagrodzony na 13. Festiwalu Filmowym w Mediolanie; powieść Habitante irreal (São Paulo, Alfaguara, 2011), wyróżniona nagrodą im. Machado de Assisa (2012) przyznawaną przez Fundację Biblioteki Narodowej i wydana m.in. w Niemczech, Portugalii, Anglii, USA, krajach arabskich oraz Chorwacji; O ano em que vivi de literatura (Rio de Janeiro, Editora Foz, 2015) – zdobywczyni nagrody Açorianos de Literatura 2016; a także Brązowożółty (wyd. polskie w tłum. Wojciecha Charchalisa, GlowBook 2024; oryg. Marrom e Amarelo, São Paulo, Alfaguara, 2019), uhonorowana nagrodą Açorianos de Literatura 2020 oraz nagrodą Jabuti 2023 w kategorii „Brazylijska książka wydana za granicą”, nominowana również do długiej listy Międzynarodowej Nagrody Bookera. Tworzy teksty dramatyczne i scenariusze. Współpracuje z magazynami, dziennikami i dodatkami kulturalnymi w kraju i za granicą (jego teksty ukazały się m.in. w Portugalii, Grecji, Włoszech, San Marino, Wielkiej Brytanii, Niemczech, Francji, Chorwacji, Polsce, Chinach, krajach arabskich, USA, Meksyku i Argentynie). Brał udział w projektach literackich w Chinach i Australii. Obecnie pracuje nad powieścią Barqueiro Rondonópolis.

fot. Renato Parada AltaRes